Wat geschiedenis over het piercen.

Piercing is waarschijnlijk al zo oud als de mensheid. Door de eeuwen heen zijn piercings weliswaar schaars beschreven, maar de uitleg van de geschriften gaf vaak aanleiding tot verschillende interpretaties. Het onderzoek werd er niet gemakkelijker op door toedoen van een invloedrijke enthousiast op het gebied van piercing,  Doug Malloy genaamd. Zijn kleurrijke verhalen werden zo vaak verteld en doken overal op op een zodanige manier dat ze vaak voor feiten werden aangezien.

Eeuwen oude stammen deden al aan body piercing. Iedereen kent wel die Afrikaanse stammen die botjes door hun neus lieten, en nog steeds laten, piercen.

De geschiedenis van de navelpiercing gaat terug naar de Egyptenaren. Alleen Farao’s en Koninklijke families mochten hun navel laten piercen. Boeren die deze regel overtreden werden geëxecuteerd. Bij hoge uitzondering mocht soms een boerendochter haar navel laten piercen. Dit mocht alleen als ze “De Perfecte Navel”ervoor had.

Het verhaal gaat dat de bodyguards van Julius Caesar tepelringen droegen als teken van kracht en moed. Dit is echter een mythe. De achtergrond van dit verhaal begint bij Doug Malloy die het verhaal in de wereld bracht. De vroegere bewoners van centraal Amerika lieten hun tepels piercen als teken van overgang naar mannelijkheid. In de negentiger jaren van de 19e eeuw waren het Victoriaanse vrouwen die hun tepels lieten piercen met sieraden uit Parijs. Sommige hadden zelfs beide tepels gepierced en hingen een ketting van de ene naar de andere tepel.

De Kamasutra het belangrijkste Indiase leerboek over de wetenschap van de liefde, beschrijft de toepassing van de apadravya en werd samengesteld door Mallanaga Vatsyayana, vermoedelijk in de 4e eeuw n.C.

Vroeger lieten zeelieden hun oren piercen, omdat ze dachten dat dit hen een beter gezichtsvermogen gaf, terwijl Romeinen de piercing associeerden met rijkdom en luxe. In Afrika gebruiken ze de oorbel om het oor uit te rekken. Ze proberen een zo groot mogelijk gat te krijgen in hun oorlel, want hoe groter het gat, hoe hoger je sociale positie is.

De neuspiercing komt oorspronkelijk uit het Midden-Oosten 4000 jaar geleden. Vanaf daar verspreidde de piercing zich naar India in de 16e eeuw. Al snel groeide de neuspiercing uit tot symbool van hogere kasten en sociale lagen. In het Westen werd de piercing geïntroduceerd door de hippies in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw.

In de oude tempels lieten Azteken, Maya’s en hogepriesters hun tong piercen als deel van een ritueel om met hun goden te communiceren. Ook de shamanen van minstens één centraal Australische stam, de Aranda,  lieten hun tong piercen. Na het ontvangen van de piercing mochten ze een jaar niet opereren als shamaan. Als de piercing zich sloot was dit een teken dat zijn kracht hem verliet en dat hij als shamaan moest stoppen. Nog steeds zijn tongpiercings erg populair, maar om andere redenen dan vroeger. Nu laten mannen en vrouwen hun tong vaak piercen omdat ze het seksueel opwindend vinden.

Omdat de mond en lippen een sensueel deel zijn van het lichaam is het logisch dat alleen de hogere klasse Azteken en Maya’s lippiercings mochten dragen van puur goud. Stammen in zuid en centraal Afrika laten hun onderlip piercen en rekken deze uit totdat er een soort plaat in kan.

Voor de ontwikkeling in de 20e eeuw in de westerse wereld begint het verhaal voornamelijk rond twee personen, Jim Ward in Amerika en Alan Oversby, ook bekend als mr Sebastian, in Engeland.

Dough Malloy (Richard Simonton)

Dough was een vroege piercing enthousiast. Hij maakte vele reizen en kwam terug met mooie verhalen over de oorsprong van diverse piercings. Veel van deze verhalen bleken aan zijn verbeelding te zijn ontsproten. Wel hebben deze verhalen er toe bijgedragen dat het begrip piercing wijd verspreid werd.

Jim Ward

Jim is een pionier op het gebied van body piercing. In een documentaire van MTV uit 2004 getiteld, The Social History of Piercing, werd hij  “the granddaddy of the modern body piercing movement.” genoemd. Hij begon zijn shop the Gauntlet in West Hollywood in 1975, met steun en aanmoediging van Doug Malloy (Richard Simonton), een andere vroege body piercing enthousiast en vernieuwer. De vestiging van deze zaak, de eerste in zijn soort in de wereld, was de start van de body piercing industrie. Andere pioniers in Amerika op het gebied van body piercing waren Fakir Musafar (Roland Loomis), Sailor Sid, Yack Yount. In Engeland was onder geheel andere omstandigheden mr Sebastian actief.

The Gauntlet was de eerste piercingstudio in Amerika en mensen kwamen van heinde en verre om hier hun piercing te laten zetten. Naast piercen werd veel aandacht besteed aan het opleiden van jonge mensen tot piercer. Vier keer per jaar werd ook een tijdschrift uitgegeven, piercing fans international quarterly (PFIQ) eerst in zwart wit maar na een tiental uitgaven in kleur.  Het bevatte een contactrubriek die vanwege de wereldwijde verspreiding contacten over de hele wereld mogelijk maakten, dit was toch wel heel bijzonder in het tijdperk voor internet. De meeste piercers die bij the Gauntlet zijn opgeleid zijn ondertussen al lang niet meer actief als piercer. 

Michaela Grey

Michaele werd op haar veertiende een gothic aanhanger. Na een mislukte studie en veel narigheid kwam ze in 1991, ze was toen 19 in aanraking met Gauntlet via de homokringen waar ze in verkeerde. Ze kreeg een stageplaats en raakte bevriend met Jim Ward. Ze werkten een aantal jaren samen en ze werd een uitgesproken voorbeeld van de Gauntlet standaard. Rond 1994 nam ze de redactie van PFIQ op zich en gaf het blad een ander  meer vrouwelijk aanzicht. Het was tot dan toe erg gericht op mannen vooral gekleed gaand in leer. Helaas heeft ze maar een paar uitgaven gemaakt tot het moment dat het einde kwam voor the Gauntlet en daarmee PFIQ.

Ze was binnen piercing kringen niet altijd erg geliefd. Dit kwam mede door haar vrij rigide standpunt inzake piercing. Ze was niet altijd accuraat in haar uitlatingen, soms waren ze gebaseerd op geruchten die niet waar waren. Dit ondermijnde haar kredietwaardigheid en ze hield er ook vijanden aan over. Ze wordt beschouwd als oprichtster van de Association of Professional Piercers in 1994,  een opmerkelijke daad voor een toen net 23 jarige. De APP heeft in America veel werk verricht om goede wetgeving in de verschillende staten tot stand te brengen.

Naast mensen van Gauntlet, de studio waar zij werkte waren ook mensen van  andere studio’s actief in de APP. Zo waren er Nomad  en Body Modifications , de studio van Vaugn en Esther Soldana. Deze laatste studio heeft in Nederland bekendheid gehad doordat Esther Soldana daar hun vestiging in Amsterdam startte.  In deze studio zijn diverse piercers opgeleid door onder andere Tanja Hartog.

Elayne Angel (Elayne Steinberg)

Elayne was de eerste piercer die bij Gauntlet de titel masterpiercer kreeg. Ze heeft daar en in de piercing studio ( rings of desire) die ze zelf jarenlang dreef veel mensen opgeleid. Een aantal piercings zijn door haar ontwikkeld, hieronder de fourchette en de lorum. Dankzij haar werk is de tongpiercing zo populair geworden en is de rol die de verticale hoedpiercing voor de vrouwelijke seksualiteit speelt bekend geworden. Ze heeft zich door de jaren heen ingezet voor de APP, onder andere in bestuursfuncties. Grote bekendheid kreeg haar uitgebreide rugtattoe die als eerste en enige tattoe ter wereld een registered trademark was.  De  piercing bible is haar boek waarin ze dertig jaar ervaring als piercer met ons deelt. Ze is getrouwd geweest met Ira Levine, de Engelse tattoo artiest Alex Binnie en met Buck Angel.

Mark Seitchick

Mark was heel lang piercer in San Fransisco en werd later manager in de vestiging in New York.

Paul King

Paul was lange tijd piercer in alle drie de vestigingen van the Gauntlet (1991-1998). Sinds 1999 de eigenaar van Cold Steel America, een piercing studio in San Fransisco. Hij is actief lid van de APP en heeft daar diverse funkties bekleed de laatste tien jaar. Hij levert veel antropologische bijdragen. Dit zowel als docent aan universiteiten als in the point het tijdschrift van de APP.

Dan Kopka (overl -5-2005)

Dan was een van de eerste piercers die bij Gauntlet werd opgeleid en was bij de start van de vestiging in New York de manager. Het was de eerste maanden vrij druk, in amper tien weken hadden ze al 800 piercings gezet.  In 2005 is hij bij een ongeval om het leven gekomen.

Alan Oversby (20 February1933– 8 mei 1996)

Alan was één van de voorlopers in het moderne piercen in Europa. Hij was beter bekend onder zijn artiestennaam mr Sebastian.

Van oorsprong was hij kunstdocent, maar verruilde, gedreven door zijn interesse hiervoor, zijn professie voor het piercen en tatoeëren. Vanuit zijn studio in London heeft hij zowel het piercen als het tatoeëren gepromoot vooral in de homo gemeenschap.

Hij onderhield contacten met Doug Malloy en Jim Ward en met financiële steun van Malloy bezocht hij Los Angeles. Malloy sponsorde ook tegenvisites aan hem waarbij hij Jim Ward en Sailor Sid Diller meenam. Deze uitwisselingen zijn belangrijk geweest voor de wereldwijde verspreiding van de technieken en de technologie die in het moderne piercen gebruikt wordt.

Alan Oversby was ook verantwoordelijk voor het gebruik van verdoving als onderdeel van de piercing procedure in Europa. Hoewel tegenwoordig nauwelijks meer gebruikt, was het in Engeland eens standaard dat verdoving gebruikt werd alvorens een piercing te plaatsen, terwijl dit verschijnsel in Noord Amerika zo goed als onbekend is.

Jim Ward hierover:

“Mr Sebastian’s werkruimte was verschrikkelijk schoon en ordentelijk ingericht. Ik had niet anders verwacht. Hoewel we over diverse zaken van mening verschilden, deelden we onze visie op schoonheid en de juiste hygiëne.

Door de jaren hebben we veel gediscussieerd over het gebruik van verdoving voor tattoo en piercing. In de begintijd experimenteerde ik met lokale verdoving, maar ik zag dat, met uitzondering van de prins Albert en andere piercings waar je een slijmvlies passeert, ze niet echt effectief waren en nauwelijks de moeite waard waren gebruikt te worden. In de beginjaren van Gauntlet was zonder doktersvoorschrift niets beschikbaar dat voldoende werkte.

Ik was heel erg tegen het gebruik van injecteerbare verdoving. Vanuit mijn optiek waren ze te riskant om gebruikt te worden door iemand die geen dokter, of op zijn minst verpleegkundige was. Dit gevoel was gebaseerd op een paar overwegingen. Ten eerste kan het een gevaar opleveren voor sommige mensen. Dat is erg genoeg, maar een veel directere belangenoverweging was het feit dat in de USA het toepassen van deze middelen illegaal is als het gedaan wordt door iemand die geen licentie heeft. Aangenomen dat ik er over zou kunnen beschikken, dan zou ik mijn business op het spel zetten en het risico lopen gearresteerd te worden wegens het uitoefenen van de geneeskunst zonder licentie. Dat was het in mijn ogen niet waard.

Ik had, en heb nog,  het gevoel dat wanneer een piercing gezet wordt door een ervaren piercer, de pijn niet erger is dan de pijn die de verdovingsinjectie zou veroorzaken.

In de loop van de jaren heb ik andere piercers aan het werk gezien en ik kwam tot de conclusie dat vaak het gebruik van verdoving het gebrek aan competentie en gebrek aan vaardigheid moest maskeren.  Het werd mijn vaste overtuiging dat het zich eigen maken van de noodzakelijke vaardigheden en in staat te zijn een piercing snel en accuraat te zetten, het beste wat een piercer kan doen om het ongemak en de pijn te minimaliseren. Dit maakt het gebruik van verdoving overbodig.”

Operation Spanner

In 1987 werd Alan Oversby samen met 15 mannen aangeklaagd als onderdeel van wat bekend staat als de operation Spanner. Een serie invallen die resulteerden in de arrestatie van mannen die betrokken waren bij vrijwillige homosexuele bdsm activiteiten.

Alan en de andere mannen werden aangeklaagd wegens mishandeling, i.c. veroorzaken lichamelijk letsel door het uitvoeren van een genitale piercing op een klant. Hij werd ook aangeklaagd wegens het gebruik van lokale verdoving, zonder over de benodigde licentie te beschikken en het versturen van obsceen materiaal over de post (foto’s van piercings).

De rechter wilde geen rekening houden met het feit dat de deelnemers allen ingestemd hadden met de behandeling. Het hof oordeelde dat een mens niet het legale recht heeft om in te stemmen met het ondergaan van, wat in de ogen van het hof beschouwd werd als, lichamelijk letsel. De mannen bekenden schuld en werden veroordeeld tot  een celstraf van 15 maanden, deze straf is ruim 2 jaar opgeschort geweest.

Het was destijds de interpretatie van artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en Fundamentele Vrijheden. Het Europees hof van de rechten van de mens oordeelde echter in februari 1997 dat in deze zaak artikel 8 niet overtreden was.  Door de instemming ontstond het recht op privacy ondanks het toebrengen van het letsel.

Helaas heeft Alan niet meer mogen meemaken dat hij vrijgesproken werd.

 

 

  • De stichting is geen beroepsvereniging.
  • Ons doel is informatieverstrekking.
  • We proberen toch de belangen van piercers te behartigen.
  • Hiervoor hebben we contact met de overheid.
logo
Richtlijnen